ទុគ្គ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(ទី) ដែលមានសត្វទៅបានដោយលំបាក ឬ (ទី) ដែលបុគ្គលគប្បីទៅបានដោយលំបាក (ផ្លូវលំបាក); វិ. ទុដ្ឋុ គមយតេតិ>ទុគ្គំ, ទុដ្ឋុ គមិតព្វន្តិ វា>ទុគ្គំ ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ផ្លូវលំបាក, ប៉ម, បន្ទាយជាអង្គរបស់រាជ្យម្យ៉ាង ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(ទី) ដែលមានសត្វទៅបានដោយលំបាក ឬ (ទី) ដែលបុគ្គលគប្បីទៅបានដោយលំបាក (ផ្លូវលំបាក); វិ. ទុដ្ឋុ គមយតេតិ>ទុគ្គំ, ទុដ្ឋុ គមិតព្វន្តិ វា>ទុគ្គំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ទុក្ខេន គច្ឆន្តិ ឯត្ថាតិ ទុគ្គំ, ទុបុព្វ - គមុ គតិម្ហិ, អបច្ចយោ, មលោបោ, ទ្វិត្តំ.