ទុជ្ជានសទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរគឺបុគ្គលដឹងបានដោយកម្រ,-ដោយលំបាក ។បទានុក្រមធម្មបទគឺបុគ្គលដឹងបានដោយកម្រ, -ដោយលំបាក ។