ទុព្វច
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(ជន) ដែលគេស្ដីថាបានដោយកម្រ, ដែលគេប្រដៅបានដោយកម្រ (មនុស្សពិបាកប្រដៅ); វិ. ទុដ្ឋុ វុច្ចតីតិ>ទុព្វចោ, ទុក្ខេនវុច្ចតេតិ វា>ទុព្វចោ ។ -ភាវ បុំ. ភាវៈនៃ...ជាអ្នកគឺគេប្រដៅបានដោយកម្រ ។ -ភិក្ខុ បុំ. ភិក្ខុគឺ...ប្រដៅបានដោយកម្រ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(ជន) ដែលគេស្ដីថាបានដោយកម្រ, ដែលគេប្រដៅបានដោយកម្រ (មនុស្សពីបាកប្រដៅ); វិ. ទុដ្ឋុ វុច្ចតីតិ>ទុព្វចោ, ទុក្ខេន វុច្ចតេតិ វា>ទុព្វចោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ទុក្ខេន វត្តព្វោតិ ទុព្វចោ, ទុបុព្វ - វចធាតុ, ឦសទុសុតោ ខោ ភាវកម្មេសុ. ទុក្ខំ វចោ ឯតស្មិន្តិ ទុព្វចោ, ពហុព្វីហិសមាសោយំ.