ទោមនស្ស
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ភាវៈនៃបុគ្គលមានចិត្តគឺទោសប្រទូស្ដហើយ, ភាវៈនៃ...មានចិត្តអាក្រក់,-មានចិត្តអាក់អន់ (ទោមនស្ស, សេចក្ដីទោមនស្ស); វិ. ទុដ្ឋោ មនោ យស្ស សោ>ទុម្មនោ, ទុដ្ឋុវាមនោ យស្ស សោ>ទុម្មនោ, ទុម្មនស្ស ភាវោ>ទោមនស្សំ ។ -ប្បត្ត គុ. អ្នកដល់ហើយនូវទោមនស្ស, អ្នកមានទោមនស្សដល់ហើយ ។ -មត្ត គុ. គ្រាន់តែ ឬ ត្រឹមតែទោមនស្ស ។ -វូបសមនត្ថ បុំ. ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់កិរិយាចូលទៅរម្ងាប់នូវទោមនស្ស ។ -សហគត គុ. ទៅមួយអន្លើដោយទោមនស្ស, ប្រព្រឹត្តទៅមួយអន្លើដោយទោមនស្ស, ប្រកបដោយទោមនស្ស ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ភាវៈនៃបុគ្គលមានចិត្តគឺទោសប្រទូស្តហើយ, ភាវៈនៃ...មានចិត្តអាក្រក់, -មានចិត្តអាត់អន់ (ទោមនស្ស, សេចក្តីទោមនស្ស); វិ. ទុដ្ឋោ មនោ យស្ស សោ>ទុម្មនោ, ទុដ្ឋុ វា មនោ យស្ស សោ>ទុម្មនោ, ទុម្មនស្ស ភាវោ>ទោមនស្សំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ទុម្មនសោ ភាវោ ទោមនស្សំ, មនាទីនំ សក្ឥតិ មោគ្គល្លាន- សុត្តេន សក៑, ណ្យោ. មនសិ ទុក្ខំ ទោមនស្សំ, ស្សបច្ចយោ. ទុម្មនស្ស ភាវោ ទោមនស្សំ, ណ្យត្តតា ភាវេ តូតិ សុត្តេ តុសទ្ទេន បវត្តោ ស្សបច្ចយោ, អថ វា ណ្យបច្ចយស្ស និបាតន- សុត្តេន ស្សការត្តំ ហោតិ.