ទោស
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សេចក្ដីប្រទូស្ដ, កិ.ប្រទូស្ដ (ទោសៈ); វិ. ទុស្សនំ>ទោសោ ។ (សភាវៈ) ដែលប្រទូស្ដក្នុងអារម្មណ៍; វិ. អារម្មណេទុស្សតីតិ>ទោសោ ។ -កលិ បុំ. ទោសគឺទោសៈ, សេចក្ដីអាក្រក់គឺទោសៈ ។ -គហ បុំ. កិ.ចាប់នៃទោសៈ, អ្នកចាប់គឺទោសៈ ។ -ទុដ្ឋ គុ. អ្នកគឺទោសៈប្រទូស្ដហើយ ។ -និស្សិត គុ. អ្នកអាស្រ័យនូវទោសៈ, អ្នកគឺទោសៈអាស្រ័យហើយ ។ -អន្តរ គុ. មានក្នុងចន្លោះនៃទោសៈ, មានក្នុងរវាងនៃទោសៈ, មានទោសៈជាចន្លោះ, មានទោសៈជាហេតុ, មានទោសៈជាខាងក្នុង ។ -មហន្តតា ឥ. ភាវៈនៃ...នោះជាអ្នកមានទោសៈដ៏ធំ; វិ. ទោសោ មហន្តោ យស្ស សោ>ទោសមហន្តោ, ទោសមហន្តស្ស ភាវោ>ទោសមហន្តតា ។ -មោហមានាទិ គុ. មានទោសៈនិងមោហៈនិងមានះជាដើម ។ -សម គុ. ស្មើដោយទោសៈ ។ -សោធនត្ថ បុំ. ប្រយោជន៍ដល់កិ.ជំរះនូវទោសៈ,-កិ.សំអាតនូវទោសៈ ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ទោសោ រត្យត្ថវាចកនិបាត ប្រាប់អត្ថគឺរាត្រី, យប់, រត្តំ ក៏ជារត្យត្ថវាចកៈដែរ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
សេចក្តីប្រទូស្ដ, កិ.ស្រទូស្ដ (ទោសៈ); វិ. ទុស្សនំ>ទោសោ ។ (សភវៈ) ដែលប្រទូស្តក្នុងអារម្មណ៍; វិ. អារម្មណេ ទុស្សតីតិ>ទោសោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ទុស្សន្តិ ឯតេនាតិ ទោសោ, ទុស អប្បីតិយំ, ណោ. ទុស្សនំ ទុស្សតីតិ វា ទោសោ, ទុស ទោសនេ, ណោ. ទូសេតិ បរំ វិនាសេតីតិ ទោសោ, ទុស អប្បីតិម្ហិ, ណេ, ណោ. ទោសសទ្ទោ កោធាទីនវកិលេសត្ថវាចកោ បុល្លិង្គោ.