ធុ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សំវរណេ ធុណេតិ ធុណាតិ សំធុណោតិ សំធុណាតិ "សង្រួម, រវាំង, ការពារ" សុ. ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
កម្បនេ វិធុននេ ធុនាតិ, ធាវេតិ ធាវយតិ ធុនន្តោ ធូតោ ធុតោ "ញ័រ, កម្រើក, រលាស់, ជជុះ, អង្រួន, កំចាត់បង់, លាង, ជំរុះ" កី. ចុ. ។ និទ្ធូយតិ "ស្ដោះទឹកមាត់" អា. សុចិជាតិកោ ជេ គុច្ឆិតព្វេ ទិស្វា និទ្ធូយតិ (និ+ធុ+យ) ទិ. ។ និទ្ធូនាតិ "ស្រែកថ្ងូរ, ត្អូញត្អែរ (ដោយឈឺ) " អា. ពាឡ្ហគិលានោ និទ្ធុនន្តោ សយតិ (សូចិ) កី. ។ ធុនន្តោ "កាលរលាស់" អា. ធុនន្តោ វាកចីរានិ គច្ឆាមិ អម្ពរេ តទា-ស. ។ ធោនា ឥ. "ប្រាជ្ញា" អា. ធោនា វុច្ចតិ បញ្ញា-ស. ។ ធោន គុ. "អ្នកមានប្រាជ្ញា" អា. ធោនស្ស ហិ នត្ថិ កិញ្ចិ លោកេ-ស. ។ ធូមោ បុំ. "ផ្សែង" មានន័យ៧យ៉ាង៖ ១/ ផ្សែងប្រក្រតីអា. ធូមោ បញ្ញានមគ្គិនោ ។ ២/ ក្លិន, ក្លិនក្រអូប អា. កុសុមកុំកុមធូមសុគន្ធីនិ ។ ៣/ សេចក្ដីក្រោធ, ខឹង អា. កោធោ ធូមោ ភស្មានិ មោសវជ្ជំ (សូចិ) ។ ៤/ តណ្ហា អា. ឥច្ឆាធូមាយិកា សត្តា-ស. ។ ៥/ សេចក្ដីត្រិះរិះ អា. អញ្ញតរោ ភិក្ខុ ភគវតោ អវិទូរេ ធូមាយន្តោ និសិន្នោ ហោតិ (សូចិ) ។ ៦/ កាមគុណ៥ អា. រជោ ច ធូមោ ច មយា បកាសិតា ។ ៧/ ធម្មទេសនា អា. ធូមំ កត្តា ហោតិ (សូចិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
គតិថិរិយេសុ ធវតិធុវំ "ទៅ, ដល់, ប្រព្រឹត្តទៅ, មាំមួន..." ភូ. ។ ធុវ គុ. "មាំមួន, យឺនយូរ, ទៀងទាត់, នបុំ. ព្រះនិព្វាន បាលីថា ធុវញ្ច ខោ ភិក្ខុវេ ទេសិស្សាមិ ធុវគាមិនឹ ច បដិបទំ "នៃភិក្ខុទ. តថាគតនឹងសំដែងនូវព្រះនិព្វាន និងបដិបទានាំឲ្យទៅដល់ព្រះនិព្វាន"-ស. ។