នយ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
កិ.នាំទៅ, សេចក្ដីពន្យល់, ន័យ, ការបង្គាប់, ការណែនាំ; វិ. នយនំ>នយោ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
កិ.នាំទៅ, សេចក្តីពន្យល់, ន័យ; វិ. នយនំ>នយោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
នយនំ គមនំ បវត្តនំ នយោ បាឡិគតិ, នី នយេ, អ. តត្ថ តត្ថ នេតព្វោតិ សទិសភាវេន នេតព្វាការោ, នយតិ អនេនាតិ វា នយោ, អន្តទ្វយវិវជ្ជននយាទិ, នីយតិ ឧបនីយតិ ធម្មកថិកេហីតិ វា នយោ, នី នយេ, អ. នីយតីតិ នយោ តថត្តនយាទិ, នី នយេ, អ. នីយតិ ញាយតិ ឯតេន ឯត្ថាតិ វា នយោ, និយ្យតិ វា ឯតេនាតិ នយោ វិធិ, នី ញាណេ, អ, ណោ វា, ឦស្សេ, អយាទេសោ. នយន្តិ រក្ខន្តិ អត្ថំ ឯតេនាតិ នយោ តថត្តនយាទិ, នយ រក្ខណេ, អ. នយតិ សំកិលេសវោទានិ វិភាគតោ ញាបេតីតិ នយោ, នី ញាណេ, អ. ឥមស្មិំ អត្ថេ បបញ្ចិយមានេ គន្ថវិត្ថារោ សិយាតិ វិត្ថារោ ន ទស្សិតោ, សោ សទ្ទសត្ថេសុ ឱលោកេតព្វោ.
នេត្តិហារត្ថទីបនី
បានដល់វិធី មានសេចក្តីថា ជាវិធីដែលធ្វើឲ្យដឹងសេចក្តីបានយ៉ាងជាក់ច្បាស់ន័យ នេះមិនបានពោលទុកដោយត្រង់ ដូចមុខ្យៈ តែប្រាប់សេចក្តីដែលគួរដឹង ដើម្បីសេចក្តីយល់អត្ថបានយ៉ាងច្បាស់ ។ វិ. នីយតេ អត្ថោ ឯតេនាតិ នយោ ។ អត្ថត្រូវដឹងដោយវិធីនោះ ព្រោះហេតុនោះ វិធីនោះ ឈ្មោះថា ន័យ ។ ន័យមាន ៥៥ យ៉ាង គឺ បច្ចាសន្ននយ, បច្ចាសត្តិនយ, បធាននយ, ឧបលក្ខណនយ, និទស្សននយ, យេភុយ្យនយ, តព្វហុលនយ, នានន្តវិកនយ, អវិនាភាវនយ, អសាធារណនយ, មិគបទវនញ្ចនយ, ភិន្នសត្តិសមវេតនយ, សិលេសនយ, បទីបនយ, តន្តនយ, ឯកសេសនយ, ឯកសេសនយ, សាមញ្ញនទ្ទេសនយ, មហីរុហនយ, ចន្ទកន្តនយ, សូរិយកន្តនយ, អម្ពសេចនគរុសិទននយ, គោពលីពទ្ទនយ, បុញ្ញញាណសម្ភារនយ, អធិការនយ, អាវុត្តិនយ, អាវដ្តនយ, នាវសកដនយ, យកថាសង្ខ្យនយ, យថាក្កមនយ, យថាលាភនយ, ទីបកនយ, បារិសេសនយ, គោគណ្ហនយ, កាកោលោកទនយ, រុក្ខសកុណនយ, ទន្តច្ឆេទនយ, ទន្តសោធននយ, តចោសជ្ជនយ, ភិក្ខាចរិយនយ, អភិសយនយ, រុក្ខារុឡ្ហនយ, មគ្គគមននយ, អវុត្តសិទ្ធិនយ, អត្ថាបត្តិនយ, ព្យតិរេកនយ, នីតត្ថនយ, នេយ្យត្ថនយ, អន្វត្ថនយ, រុឡ្ហីនយ, ភូតបុព្វគតិកនយ, ឧក្កដ្ឋនយ, អភេទនយ, ឯកទេសវិហារនយ, និរុត្តិនយ, វិបល្លាសនយ ។