នហាបិត
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(បុំ. ឬ គុ.) ជនអ្នកញ៉ាំងបុគ្គលឲ្យងូត (ជាងកំណោរ, ជាងអ្នកកោរកាត់); វិ. នហាបេតីតិ>នហាបិតោ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ជនអ្នកញ៉ាំងបុគ្គលឲ្យងូត (ជាកំណោរ, ជាងអ្នកកោរកាត់); វិ. នហាបេតីតិ>នហាបិតោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ន ហាបេតីតិ នហាបិតោ, នបុព្វ - ហា បរិហានេ, ណាបេបច្ចយោ, តោ. កេសេ នហតីតិ នហាបិតោ កប្បកោ, នហ សោចេយ្យ, តោ, ទីឃោ, បាគមោ, ឥអាគមោ.