និបក
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
អ្នកមានប្រាជ្ញាជាគ្រឿងរក្សានូវខ្លួន (អ្នកមានប្រាជ្ញា, អ្នកមានប្រាជ្ញាចាស់); វិ. អត្តានំ និបា តិរក្ខតីតិ>និបកោ, និបកោ យស្ស អត្ថីតិ>និបកោ ។ ម្យ៉ាងទៀត និបក<និ+បច៑+អ = អ្នកមានប្រាជ្ញាញ៉ាំងកុសលធម៌ឲ្យឆ្អិនដោយមិនសល់,-ឲ្យចាស់ក្លាដោយមិនសល់; វិ. និស្សេសតោ បាចេតិ កុសលធម្មេតិ>និបកោ ។ ប្រើជានេបកោក៏បាន ។
បទានុក្រមធម្មបទ
អ្នកមានប្រាជ្ញាជាគ្រឿងរក្សានូវខ្លួន (អ្នកមានប្រាជ្ញា, អ្នកមានប្រាជ្ញាចាស់); វិ. អត្តានំ និបាតិ រក្ខតីតិ>និបកោ; និបកោ យស្ស អត្ថីតិ>និបកោ ។ ម៉្យាងទៀត និបក<និ+បច+អ=អ្នកមានប្រាជ្ញាញ៉ាំងកុសលធម៌ឱ្យឆ្អិនដោយមិនសល់, -ឱ្យចាស់ក្លាដោយមិនសល់; វិ. និស្សេសតោ បាចេតិ កុសលធម្មេតិ>និបកោ ។ ប្រើជា នេបកោ ក៏មាន ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
និបច្ចតីតិ និបកោ, និបុព្វ - បច ព្យត្តិយំ, ឃក្បច្ចយោ, កគា ចជានំ ឃានុពន្ធេ. និស្សេសតោ បាចេតិ កុសលធម្មេតិ និបកោ, និបុព្វ - បច បាកេ, អ. បដិបក្ខំ និបយតិ វិសោសេតីតិ និបកោ, និបុព្វ - បេ សោសនេ, អ, យស្ស កោ. បដិបក្ខតោ អត្តានំ បាតិ រក្ខតីតិ និបកោ, សម្បជានោ, តថា ហិ វុត្តំ វិសុទ្ធិមគ្គេ និបកោតិ និបក្កំ វុច្ចតិ បញ្ញា, តាយ សមន្នាគតោតិ អត្ថោតិ, និបុព្វ - បា រក្ខណេ, ណ្វុ. និបចតិ សរតីតិ និបកោ សតោ, និបុព្វ - បច បាកេ, អ.