និបុណ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ល្អិត, ដ៏ល្អិត, ដែលបណ្ឌិតជំរះហើយដោយមិនសល់ (ច្បាប់ខ្លះថា<និ+បុណ៑+អ) ។ អ្នកមានថ្វីដៃ, អ្នកល្អិត, អ្នកឆ្លាស (ដូច បដុ), ព្រះនិព្វាន ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ល្អិត, ដ៏ល្អិត ។ ដែលបណ្ឌិតជំរះហើយដោយមិនសល់ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
និបុណាតីតិ និបុណោ, និបុព្វ - បុ បវនេ, យុ. អកុសលធម្មេ បុណាតិ សោធេតីតិ និបុណំ, និបុព្វ - បុណ សោធនេ, អ. កិលេសេ និសេសតោ បុណាតិ សោធេតីតិ និបុណំ, និបុព្វ - បុណ សោធនេ, អ, បុ បវនេ វា, តបច្ចយោ, តស្ស នការាទេសោ, នស្ស ណោ. ឆេកោ ភវតីតិ និបុណោ, ធាត្វត្ថោយំ វិគ្គហោ, ឆេកត្ថោ ហិ និសទ្ទោ, និបុព្វ - បុ បវនេ, យុ. និបុណតីតិ និបុណោ, និបុព្វ - បុណ និបុណេ, អ, ឯត្ថ ច និបុណសណ្ហសុខុមសទ្ទា វេវចនសទ្ទា កុសលឆេកទក្ខសទ្ទា វិយាតិ ទដ្ឋព្វំ.