និវាសន
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ទីជាទីនៅ ឬ ទីជាទីនៅអាស្រ័យ, ម្យ៉ាងទៀតថាៈសំពត់គឺបុគ្គលគប្បីស្លៀក ឬ សំពត់សម្រាប់ស្លៀក; វិ. និវសន្តិ ឯត្ថាតិ>និវាសនំ, និវាសេតព្វន្តិ>និវាសនំ, និវាសេតិ ឯតេនាតិ វា>និវាសនំ ។ -កណ្ណ បុំ. ជាយនៃសំពត់សម្រាប់ស្លៀក, ជាយនៃសំពត់ ។ -គ្គាម បុំ. ស្រុកជាទីនៅអាស្រ័យ ។ -គ្គេហ នបុំ. ផ្ទះជាទីនៅអាស្រ័យ ។ -ដ្ឋានត្ថ បុំ. សេចក្ដីគឺទីជាទីនៅអាស្រ័យ ។ -ដ្ឋានភូត គុ. ទីជាទីនៅអាស្រ័យ ឬ ទីជាទីនៅអាស្រ័យកើតហើយ ។ -ដ្ឋានសទិស គុ. ប្រាកដស្មើដោយទីជាទីនៅអាស្រ័យ ។ -អន្តរ នបុំ. ចន្លោះនៃសំពត់គឺបុគ្គលគប្បីស្លៀក ។ -អន្ត បុំ. ទីបំផុតនៃសំពត់គឺបុគ្គលគប្បីស្លៀក, ជាយនៃសំពត់សម្រាប់ស្លៀក ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ជាទីនៅ ឬជាទីនៅអាស្រ័យ ។ ម្យ៉ាងទៀតថា៖ សំពត់គឺបុគ្គលគប្បីស្លៀក ឬសំពត់សម្រាប់ស្លៀក; វិ. និវសន្តិ ឯត្ថាតិ>និវាសនំ, និវាសេតព្វន្តិ>និវាសនំ, និវាសេតិ ឯតេនាតី វា>និវាសនំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
អធោភាគេ និវសិយតីតិ និវាសនំ អន្តរវាសកោ, និសទ្ទោ អធោភាគស្ស ជោតកោ, និបុព្វ - វស អច្ឆាទនេ, យុ.