បឋម
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ធម្មជាតដែលគេពោលក្នុងខាងដើម (ជាដំបូង, ជាប្រថម); វិ. បឋិយតេ អាទិម្ហិ ឧច្ចារិយតេតិ>បឋមំ, ជាដើម (ដូច អាទិ), ប្រធាន, បមុខសព្ទក៏មានអត្ថ២យ៉ាងដូចបឋមសព្ទនេះដែរ ។ ឧម្មារ បុំ. ធរណីជាដំបូង... ។ គព្ភ បុំ. គភ៌ (បន្ទប់, ល្វែង) ជាដំបូង ។ តរ គុ. មុនជាង ។ ទ្វារកោដ្ឋក បុំ. ស៊ុមនៃទ្វារជាប្រថម, ជាដំបូង ។ ទស្សន នបុំ. កិ.ឃើញជាប្រថម, ជាដំបូង ។ បទទ្វយ នបុំ. ប្រជុំនៃពីរនៃបទជាប្រថម, ជាដំបូង ។ យាមសមនន្តរ នបុំ. កាលមិនមានកាលដទៃស្មើដោយយាមជាប្រថម, កាលជាទីលំដាប់ស្មើនៃយាមជាប្រថម ។ យាមាតិក្កម បុំ. កាលជាទីឈានកន្លងនៃយាមជាប្រថម, កាលជាទីប្រព្រឹត្តកន្លងនៃយាមប្រថម ។ យាមាវសាន នបុំ. កាលជាទីបំផុតចុះនៃបឋមយាម ។ យោព្វន នបុំ. វ័យជាដំបូង ។ សង្ឃាទិសេសកម្ម នបុំ. កម្មគឺសង្ឃាទិសេសជាប្រថម, កម្មគឺពួកនៃអាបត្តិមានសង្ឃគឺភិក្ខុអ្នកត្រូវហើយគប្បីប្រាថ្នាក្នុងកាលខាងដើមនិងកាលដ៏សេសជាប្រថម ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ធម្មជាតដែលគេពោលគ្នុងខាងដើម (ជាដំបូង, ជាប្រថម); វិ. បឋិយតេ អាទិម្ភិ ឧច្ចារិយតេតិ>បឋមំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
អាទិម្ហិ បឋិយតេ ឧច្ចារិយតេតិ បឋមំ, បឋិ វិយត្តិយំ វាចាយំ, មោ. ឧត្តមភាវេន បឋីយតិ ឧច្ចារីយតីតិ បឋមំ សេដ្ឋំ, បឋិ ឧច្ចារណេ, បឋិចរា អមិមាតិ មោគ្គល្លានសុត្តេន អមោ. អាទិម្ហិ បុថតិ បវត្តតីតិ បឋមំ, បុថ បវត្តិយំ, បុថស្ស បថោ, មោ, ថស្ស ឋោ. អាទិម្ហិ បថីយតេ សង្ខ្យីយតេតិ បឋមំ, បថ សង្ខ្យានេ, អមោ.