បឋវី
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ធម្មជាតិក្រាស់ (ដែនដី) ។ បឋវី<ប+ឋវ+ឦ=ធម្មជាតិជាទីដើរទៅនៃសត្វ; វិ. បឋវតិ ឯត្ថាតិ>បឋវី ។ -ប្បទេស បុំ. ប្រទេសនៃដែនដី ។ -ប្បវេសន នបុំ. កិ.ចូលទៅកាន់ផែនដី (ឦការន្តឥត្ថីលិង្គកាលបើរួមចូលជាបទសមាសមានសំយោគដូច្នេះត្រូវរស្សៈជាឥវិញ) ។ -ឧទ្រិយនសទ្ទ បុំ. សម្លេងនៃកិ.ស្រុតនៃផែនដី, សម្លេងជាទីស្រុតចុះនៃផែនដី ។ -កថា ឥ. វាចាជាគ្រឿងពោលនូវផែនដី ។ -កម្បន នបុំ. កិ.ញ៉ាំងផែនដីឱ្យកក្រើក, ឱ្យញាប់ញ័រ, ឱ្យរញ្ជួយ; កិ.កក្រើកនៃដែនដី, កិ.ញាប់ញ័រនៃផែនដី ។ -កថាបសុតបញ្ចសតភិក្ខុវត្ថុ នបុំ. រឿងនៃភិក្ខុមានរយប្រាំជាប្រមាណអ្នកខ្វល់ខ្វាយក្នុងវាចាជាហេតុពោលប្រារព្ធនូវផែនដី ។ -កថាបសុត គុ. អ្នកខ្វល់ខ្វាយក្នុងវាចាជាហេតុពោលប្រារព្ធនូវផែនដី ។ -គត គុ. ទៅហើយក្នុងផែនដី ។ -និស្សិត គុ. អាស្រ័យហើយនូវផែនដី ។ -បរិយន្ត គុ. មានផែនដីជាទីបំផុតជុំវិញ ។ -សមចិត្តតា ឥ. ភាវៈនៃ...នោះជាអ្នកមានចិត្តស្មើដោយផែនដី; វិ. បឋវិយាសមំ>បឋវីសមំ, បឋវីសមំចិត្តំ យស្ស សោ>បឋវីសមចិត្តោ, បឋមវីសមចិត្តស្ស ភាវោ>បឋវីសមចិត្តតា ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ធម្មជាតិក្រាស់ (ផែនដី); បឋវី<ប+ឋវ+ឦ=ធម្មជាតិជាទីដើរទៅនៃសត្វ; វិ. បឋវតិ ឯត្ថាតិ>បឋវី ។