បព្វត
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ភ្នំ; វិ. បព្វំ ឯតស្មឹ អត្ថីតិ>បព្វតោ (សេលោ) ។ -កុច្ឆិ ឥ. ផ្ទៃនៃភ្នំ, ទីដ៏ញៀតស្បាតនៃភ្នំ ។ -ដ្ឋ គុ. អ្នកឋិតនៅលើភ្នំ, អ្នកឈរនៅលើភ្នំ; វិ. បព្វតេ តិដ្ឋតីតិ>បព្វតដ្ឋោ ។ -នទី ឥ. មេទឹក (ស្ទឹង, ទន្លេ) ដែលហូរមកអំពីភ្នំ; វិ. បព្វតតោ សន្ទិតា នទី>បព្វតនទី ។ -អន្តរ នបុំ. ចន្លោះនៃភ្នំ, ខាងក្នុងនៃភ្នំ ។ -អន្ត បុំ. ទីបំផុតនៃភ្នំ, ជាយនៃភ្នំ ។ -ប្បបាត បុំ. ជ្រោះមានក្នុងភ្នំ, ជ្រោះនៃភ្នំ ។ -បាទកម្មិក គុ. អ្នកធ្វើនូវការងារទៀបជើងនៃភ្នំ; វិ. បព្វតបាទេ កម្មំ ករោតីតិ>បព្វតបាទកម្មិកោ ។ អ្នកប្រកបក្នុងកម្មទៀបជើងភ្នំ; វិ. បព្វតបាទកម្មេ និយុត្តោ>បព្វតបាទកម្មិកោ ។ -មត្ថក នបុំ. ទីបំផុតនៃភ្នំ, កំពូលនៃភ្នំ ។ -មុទ្ធនិដ្ឋិត គុ. ឋិតនៅហើយលើកំពូលនៃភ្នំ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ភ្នំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
បព្វតិ បូរតីតិ បព្វតោ, បព្វ បូរណេ, តោ. បការេន តំ តំ ឋានំ វុនោតីតិ បព្វតោ, បបុព្វ - វុ សំវរណេ, តោ, ឧស្ស, ពោ វស្ស. បព្វំ អស្ស អត្ថីតិ បព្វតោ គិរិ, បព្វាទិតោ តោតិ សទ្ទនីតិសុត្តេន តោ អស្សត្ថ្យត្ថោ.