បរិច្ឆេទ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
កិ.កំណត់, កិ.កំណត់កាត់; វិ. បរិច្ឆេទនំ>បរិច្ឆេទោ ។ វចន នបុំ. ពាក្យជាគ្រឿងកំណត់, ពាក្យជាគ្រឿងពោលដោយអំណាចនៃសេចក្ដីកំណត់ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
កិ.កំណត់, កិ.កំណត់កាត់; វិ. បរិច្ឆេទនំ>បរិច្ឆេទោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
បរិច្ឆិន្ទតីតិ បរិច្ឆិន្ទីយតីតិ វា បរិច្ឆេទោ, បរិបុព្វ - ឆិទ ឆេទនេ, ណោ.