បលិត
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ឆ្អិន, ទុំ (ស្កូវ), (បាល៑+ឥ-អា.+ត, បា>ប) (ធម្មជាត) ដែលគេរក្សា; វិ. បាលិយតីតិ>បលិតំ ។ -កេស គុ. អ្នកមានសក់ស្កូវ ។ -សិរ គុ. អ្នកមានក្បាលស្កូវ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ឆ្អិន, ទុំ (ស្កូវ); វិ. បាលិយតីតិ>បលិតំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
បចតីតិ បលិតំ, បច បាកេ, ឥតោ, ចស្ស លោ, បាលីយតីតិ បលិតំ, កេសលោមានំ ជរាយ កតំ សេតត្តំ, បាល រក្ខនេ, នេត្តាទយោតិ តក៑, សទ្ធាទិត្តា អការេ, តំ យស្ស អត្ថសោ បលិតោ បុមា, បលិតា ឥត្ថី.