បវិទ្ធ

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

គឺ...ប្រមៀលហើយ, បោះទៅហើយ ។ -ត្តា ឥ. ព្រោះភាវៈនៃ...ជារបស់គឺ...ប្រមៀលហើយ ។

បទានុក្រមធម្មបទ

គឺ...ប្រមៀលហើយ, -បោះទៅហើយ ។