បវិទ្ធសទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរគឺ...ប្រមៀលហើយ, បោះទៅហើយ ។ -ត្តា ឥ. ព្រោះភាវៈនៃ...ជារបស់គឺ...ប្រមៀលហើយ ។បទានុក្រមធម្មបទគឺ...ប្រមៀលហើយ, -បោះទៅហើយ ។