បាណាតិបាត
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(ចេតនាធម៌) ជាហេតុញ៉ាំងសត្វមានជីវិតឱ្យធ្លាក់ចុះកន្លង ឬ ចេតនាធម៌ជាហេតុសម្លាប់នូវសត្វមានជីវិត; វិ. បាណំ អតិបាតេតិ ឯតេនាតិ>បាណាតិបាតោ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(ចេរនាធម៌) ជាហេតុញ៉ាំងសត្វមានជីវិតឲ្យធ្លាក់ចុះកន្លង ឬចេតនាធម៌ជាហេតុសម្លាប់នូវសត្វមានជីវិត; វិ. បាណំ អតិបាតេតិ ឯតេនាតិ>បាណាតិបាតោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
បាណស្ស សណិកំ បតិតុំ អទត្វា អតីវ បាតនំ សីឃបាតនំ បាណាតិបាតោ, បាណសទ្ទូបបទ - អតិបុព្វ - បត បតនេ, ណោ.