បាទ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(អវយវៈ) តែងដើរទៅ (ជើង); វិ. បជ្ជតិ គច្ឆតីតិ>បាទោ ។ -កឋលិក ន. ក្បឿងជាទីរងនូវជើង, អំបែងសម្រាប់រងនូវជើង ។ -កុក្កុច្ច នបុំ. កិ.រពឹសដោយជើង, កិ.រពឹសនៃជើង ។ -អគ្ឃនក គុ. ដល់នូវតម្លៃបាទមួយ, គួរនូវតម្លៃបាទមួយ ។ -គុដ្ឋក បុំ. មេម្រាមនៃជើង, មេជើង ។ -ចលន នបុំ. កិ.កម្រើកនៃជើង, កិ.ញាប់ញ័រនៃជើង ។ -ច្ឆិទ្ធ នបុំ. ប្រហោងនៃជើង, ចង្វែកនៃជើង ។ -ដ្ឋាន នបុំ. ទីជាទីតាំងនៃជើង, ទីនៃជើង ។ -តល នបុំ. ផ្ទៃនៃជើង ។ ធោវននហានាទិកាល បុំ. កាលមានកាលជាទីលាងនូវជើងនិងកាលជាទីងូតជាដើម ។ -ធោវនមត្ត គុ. វត្ថុគ្រាន់តែទឹកសម្រាប់លាងនូវជើង, សព្វបើទឹកសម្រាប់លាងនូវជើង ។ -ធោវនុទក នបុំ. ទឹកសម្រាប់លាងនូវជើង ។ -អន្ត នបុំ. ទីបំផុតនៃជើង, ចុងនៃជើង ។ -បរិកម្មាទិការក គុ. អ្នកធ្វើនូវកិច្ចមានបរិកម្មនូវជើងជាដើម ។ -បរិចារិកា ឥ. ស្រ្តីអ្នកបម្រើនូវជើង, ស្រ្តីអ្នកបម្រើទៀបជើង (ប្រពន្ធ) ។ -បស្ស នបុំ. ខាងនៃជើង ។ -បំសុ នបុំ. អាចម៍ដែលជាប់ឰដ៏ជើង, លំអិតដីនៃជើង ។ -បិដ្ឋិ ឥ. ខ្នងនៃជើង, ខ្នងនៃព្រះបាទ ។ -បីឋកា ឥ. តាំងជាទីរងនៃជើង ។ -បីឋ នបុំ. តាំងជាទីរងនូវព្រះបាទ, សម្រាប់ទ្រនូវព្រះបាទ ។ -បុញ្ឆនក គុ. ឱ្យជាសំពត់ជូតនូវជើង ។ -មត្ត គុ. ទ្រព្យត្រឹមតែបាទមួយ, ត្រឹមតែមួយបាទ ។ -មូល នបុំ. ប្រទេសជាទីតាំងនៃជើង, ជាទីតាំងនៃជើង, ទីជិតនៃជើង ។ -មូលិក គុ. បុរសអ្នកប្រកបក្នុងប្រទេសជាទីតាំងនៃជើង, អ្នកប្រកបក្នុងទីជិតនៃជើង ។ -សញ្ញត គុ. អ្នកមានជើងសង្រួមហើយ, អ្នកសង្រួមហើយដោយជើង ។ -សម្ពាហន នបុំ. កិ.ច្របាច់នូវជើង, កិ.នួតនូវជើង ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(អវយវៈ) តែងដើរទៅ (ជើង); វិ. បជ្ជតិ គច្ឆតីតិ>បាទោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
បជ្ជតិ គច្ឆតីតិ បាទោ, បទ គតិម្ហិ, ណោ. បជ្ជន្តិ បតិដ្ឋហន្តិ ឯត្ថាតិ បាទោ, បទ បតិដ្ឋានេ, ណោ. កយវិក្កយំ បទតិ គច្ឆតិ ឯតេនាតិ បាទោ, សមន្តបាសាទិកាយំ បាទន្តិ ទិស្សតិ. បទ គតិយំ, ណោ. បជ្ជតេ គម្យតេតិ បាទោ, បទ គតិយំ, ណោ. បជ្ជតេ អនេនាតិ បាទោ, បទធាតុ, ណោ, ទីឃោ.