បាប
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(នបុំ. ឬ គុ.) (អកុសល) ញ៉ាំងសត្វឱ្យដល់នូវទុក្ខមានអបាយទុក្ខជាដើម (បាប, លាមក, អាក្រក់); វិ. សត្តេ អបាយាទិទុក្ខំ បាបេតីតិ>បាបំ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(អកុសល) ញ៉ាំងសត្វឲ្យដល់នូវទុក្ខមានអបាយទុក្ខជាដើម (បាប, លាមក, អាក្រក់); វិ. សត្តេ អបាយាទិទុក្ខំ បាបេតីតិ>បាបំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
សុជនា អត្តានំ បាន្តិ រក្ខន្តិ ឯតស្មាតិ បាបំ, បា រក្ខនេ, បោ. ទុគ្គតិំ អបាយំ បាបេតីតិ បាបំ, បបុព្វ - អប បាបុណនេ, អ. បំ អបាយំ បាតិ រក្ខតីតិ បាបំ, បា រក្ខនេ, បោ. បំ អបាយំ បេតិ គច្ឆតិ ឯតេនាតិ បាបំ, បសទ្ទូបបទ - បេធាតុ, ណោ, វា បរោ អសរូបា.