បាមោជ្ជ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ភាវៈនៃបុគ្គលអ្នករីករាយទួទៅ, ភាវៈនៃចិត្តរីករាយទួទៅ (សេចក្ដីរីករាយទន់); វិ. បមុទិតស្ស បុគ្គលស្ស ចិត្តស្ស វា ភាវោ>បាមោជ្ជំ ។ -ពហុល គុ. ច្រើនដោយសេចក្ដីរីករាយទន់, ច្រើនដោយប្រាមោទ្យ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ភាវៈនៃបុគ្គលអ្នករីករាយទួទៅ, ភាវៈនៃចិត្តរីករាយទួទៅ (សេចក្តីរីករាយទន់); វិ. បមុទិតស្ស បុគ្គលស្ស ចិត្តស្ស វា ភាវោ>បាមោជ្ជំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
បមុទិតស្ស បុគ្គលស្ស ចិត្តស្ស វា ភាវោ បាមោជ្ជំ. បមោទស្ស ភាវោ បាមោជ្ជំ, ណ្យោ, បាមុជ្ជន្តិបិ បាឋោ.