បិណ្ឌ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ប្រែថាប្រមូល, ដុំ, ដុំនៃបាយ, ដុំនៃអាមិសៈ ។ -មត្ត គុ. វត្ថុគ្រាន់តែបិណ្ឌៈ, ដុំបាយ ។ ការចិញ្ចឹមជីវិត, វត្ថុសម្រាប់ចិញ្ចឹមជីវិត (ដូច អាជីវន), ទេហ (រាងកាយ), ប្រមូល, ផ្ដុំ, ធ្វើឲ្យជាគំនរ (ដូច បិណ្ឌន) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ប្រែថា ប្រមូល, ដុំ, ដុំនៃបាយ, ដុំនៃអាមិសៈ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
បិណ្ឌិតព្វោ សំឃាដិតព្វោតិ បិណ្ឌោ, បិណ្ឌ សំឃាតេ, អ. បិឌិយតិ រាសីករិយតីតិ បិណ្ឌោ, បិឌិ រាសីករណេ, អ. បិណ្ឌតិ រាសីករោតីតិ បិណ្ឌោ, បិឌិ សំឃាតេ, អបច្ចយោ, និគ្គហីតាគមោ.