បិយ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ជាទីស្រឡាញ់; វិ. បិយេតិ តន្តិ>បិយោ ។ សេចក្ដីស្រឡាញ់; វិ. បិយនំ សិនេហនំ>បិយោ ។ -កថា ឥ. វាចាជាហេតុពោលជាទីស្រឡាញ់, វាចាជាហេតុពោលនាំមកនូវសេចក្ដីស្រឡាញ់ ។ វាចាជាគ្រឿងពោលគឺបុគ្គលគប្បីស្រឡាញ់; វិ. បិយិតព្វាតិ>បិយា (កថា) ។ -គ្គាហី គុ. អ្នកកាន់យកនូវសត្វនិងសង្ខារជាទីស្រឡាញ់, គឺបុគ្គលគប្បីស្រឡាញ់ ។ -ញាតិ បុំ. ញាតិជាទីស្រឡាញ់ ។ -តរ គុ. ជាទីស្រឡាញ់ជាង, ជាទីស្រឡាញ់វិសេស ។ -ទស្សី អ.ន. ព្រះពុទ្ធទ្រង់ព្រះនាមបិយទស្សី ។ -បុត្ត បុំ. កូនជាទីស្រឡាញ់ ។ -ភរិយា ឥ. ភរិយាជាទីស្រឡាញ់ ។ -វគ្គវណ្ណនា ឥ. កថាជាគ្រឿងពណ៌នានូវសេចក្ដីនៃបិយវគ្គ ។ -វចន នបុំ. ពាក្យជាទីស្រឡាញ់, ពាក្យគឺបុគ្គលគប្បីស្រឡាញ់ ។ -សហាយក បុំ. ឬ គុ. សម្លាញ់ជាទីស្រឡាញ់ ។ -សហាយកវណ្ណ បុំ. វណ្ណៈ ឬ ភេទនៃបុគ្គលជាសម្លាញ់ជាទីស្រឡាញ់ ។ -សហាយិកាវណ្ណ បុំ. ភេទនៃស្រ្តីជាសម្លាញ់ជាទីស្រឡាញ់ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ជាទីស្រឡាញ់; វិ. បិយេតិ តន្តិ>បិយោ ។ សេចក្តីស្រឡាញ់; វិ. បិយនំ សិនេហនំ>បិយោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
បិយាយិតព្វាតិ បិយា ភរិយា, បីធាតុ, យោ, ឥត្ថិយំ អា. បីណាតិ បិនាតិ កន្តតីតិ បិយោ, បី កន្តិម្ហិ, អ, ឈសញ្ញស្ស ឥស្សិយោ. បិយាយិតព្វោតិ បិយោ ភត្តា, បិយាយិតព្វន្តិ បិយំ វល្លភំ, បី តប្បនកន្តីសុ, យោ, រស្សោ. បិយតេតិ បិយោ, បី បីតិបាណេ, យោ, រស្សោ.