បិលន្ធន
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
កិ.ប្រដាប់, កិ.តាក់តែង; បិលន្ធិយតេតិ>បិលន្ធនំ ។ (គ្រឿងប្រដាប់, គ្រឿងតាក់តែង); (វត្ថុ) សម្រាប់ប្រដាប់, ជាគ្រឿងប្រដាប់; វិ. បិលន្ធតិ ឯតេនាតិ>បិលន្ធនំ ។ -កាល បុំ. កាលជាទីប្រដាប់ ។ -មុទ្ទិកន បុំ. ចិញ្ចៀនជាគ្រឿងប្រដាប់, សម្រាប់ពាក់ ។ -វិកតិ បុំ. វត្ថុជាគ្រឿងប្រដាប់គឺបុគ្គលធ្វើឱ្យវិសេស, ឱ្យប្លែក, កិ.ធ្វើឱ្យប្លែកនៃវត្ថុជាគ្រឿងប្រដាប់, គ្រឿងប្រដាប់ដ៏ប្លែក ។
បទានុក្រមធម្មបទ
កិ.ប្រដាប់, កិ.តាក់តែង; វិ. បិលន្ធិយតេតិ>បិលន្ធនំ ។ (វត្ថុ) សម្រាប់ប្រដាប់, ជាគ្រឿងប្រដាប់; វិ. បិលន្ធតិ ឯតេនាតិ>បិលន្ធនំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
បិលន្ធតិ ឯតេនាតិ បិលន្ធនំ, បិលន្ធ វិភូសនេ, យុ.