បុ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
បវនេ បវតិបុនាតិ "ត្រង, ជំរះ, ថែទាំ, ធ្វើឲ្យបរិសុទ្ធ" ភូ. កី. ។ បុត្តោ បុំ. "កូនប្រុស" មានន័យ២យ៉ាង៖ ១/ អ្នកញ៉ាំងត្រកូលឲ្យបរិសុទ្ធ (ថាតាមមតិពួកព្រាហ្មណ៍សំគាល់ថាត្រកូលឥតកូនឈ្មោះថាមានបាបធ្ងន់ហេតុនោះអ្នកមានកូនទើបឈ្មោះថាធ្វើត្រកូលឲ្យបរិសុទ្ធ); វិ. អត្តនោ កុលំ បវតិ សោធេតីតិ បុត្តោ ។ ២/ "អ្នកញ៉ាំងទឹកចិត្តឪពុកឲ្យពេញ" វិ. អត្តនោ បិតុហទយំ បូរេតីតិ បុត្តោ (បូរ៑+ត)-ស. ។ សព្ទជាវេវចនៈគឺ បុត្តោ អត្រជោ សូតោ សូនុ តនុជោ តនយោ ឱរសោ អបច្ចំ ។ បោតកោ បុំ. "កូន" (សត្វ) ។ បុត្តី ឥ. "កូនស្រី" ។ សព្ទជាវេវចនៈគឺ បុត្តី ធីតា ទុហិតា អត្រជា-ស. ។ បុញ្ញំ នបុំ. "បុណ្យ, កុសល, សេចក្ដីល្អ, សុភមង្គល" វិ. អត្តនោ ករណំ បវតិ (បុនាតិ) សោធេតីតិ បុញ្ញំ (បុ+ណ្យ ចុះ នអាគម)-ស. ។ សព្ទជាវេវចនៈគឺ បុញ្ញំ កុសលំ កល្យាណំ សុភំ-ស. ។ បោនំ នបុំ. "គ្រឿងជំរះ, សម្រាប់សំអាត" ដូចពាក្យថា ទន្តបោនំ "ច្រាសដុសធ្មេញ, ឈើចាក់ធេ្មញ" ។ បុមា "មនុស្សប្រុស" ។ បោណោ គុ. "ឱនទៅ, ទោរទៅរក" ។ ន. "ទំនាប" ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
គតិយំ បវតិ "ទៅ, ដល់, ប្រព្រឹត្តទៅ" ភូ. ។ បោតោ បុំ. "កប៉ាល់, នាវ" ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
បាតិ រក្ខតីតិ បុ និរយោ, បា រក្ខនេ, ឧ.