បេស្សោឥតិ

បទានុក្រមធម្មបទ

គឺមនុស្សអ្នកបម្រើ (គឺមនុស្សដែលគេគប្បីបញ្ជូនទៅ) ; បេស្ស<បិស+ណ, ស>ស្ស= វិ. បេសេតព្វោតិ>បេស្សោ ។