ផរុស
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
(ពាក្យ) រមែងញ៉ាំងជនដទៃឱ្យក្ដៅក្រហាយ (អាក្រក់, ទ្រគោះ), សៅហ្មង (ដូច លូខ); វិ. បរំ ជនំ ឧស្សាបេតិ ទាហេតីតិ>បរុសំ; បរុសំ ឯវ>ផរុសំ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
(ពាក្យ) រមែងញ៉ាំងជនដទៃឲ្យក្ដៅក្រហាយ (អាក្រក់, ទ្រគោះ); វិ. បរំ ជនំ ឧស្សាបេតិ ទាហេតីតិ>បរុសំ ។ បរុសំឯវ>ផរុសំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
បរេ ជនេ ឧស្សាបេតិ ទាហេតីតិ ផរុសោ, ឧស ទាហេ, អ, បស្ស ផោ.