ពុន្ទ៑

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

និសានេ ពុន្ទតិ "សំលៀង, សម្រួច, ធ្វើឲ្យមុត" ភូ. ។ -ពោន្ទិ បុំ. "រូប, រាងកាយ, សរីរៈ, អត្តភាព" (ពុន្ទ៑+ឥ ឬ វុ+ទិ សូចិ) អា. ហត្ថិពោន្ទឹបវក្ខាមិ-ស. ។ សព្ទជាវេវចនៈគឺ កាយោ ទេហំ សរីរំ វបុ ពិម្ពំ វិគ្គហំ ពោន្ទិ គត្តំ តនុ អត្តភាវោ ឧបធិ សមុស្សយោ-ស. ។