ព្យយ៑
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ខយេ ព្យយេតិ ព្យយយតិ "អស់, សូន្យ" ចុ. ។ អព្យយោ គុ. "គង់នៅ" មិនអស់, មិនប្រែប្រួល ។ អព្យយំ នបុំ. "ពាក្យដែលគង់នៅ ដូចដើមមិនប្រែប្រួល" ក្នុងវេយ្យាករណ៍សំដៅយក ឧបសគ្គនិងនិបាតហើយនិងបច្ច័យពួកខ្លះ ។ អព្យយីភាវោ បុំ. ជាឈ្មោះបទសមាសមួយដែលមាននិបាត ឬ ឧបសគ្គនាំមុខគង់នៅជាឯកវចនៈ នបុំ. តែម្យ៉ាង ឧ. យថាវុឌ្ឍំ ឧបនគរំ អន្តោគេហំ ។ ល ។ ពាក្យថា អព្យយោ នេះមតិអាចារ្យខ្លះថា (<អ+វិ+ឥ+អវិ>វ្យឥ>អយ៑+សិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
វិត្តសមុស្សគ្គេ ព្យយេតិ ព្យយតិ ឬ ព្យយយតិ "លះ, បរិច្ចាគទ្រព្យ" ចុ. ។