ព្យស៑
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ឧស្សគ្គេព្យ សេតិ (ព្យោសេតិ) ព្យសយតិ (ព្យោសយតិ) "លះបង់, បោះចោល" ចុ. ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ខេបនាសនេ សុព្យសតិ "បោះ, រៀបចំ, រាត់រាយ, ខូចខាត, បាត់បង់, វិនាស" ភូ. ។ (វិ+អស៑) ព្យសនំ នបុំ. "សេចក្ដីវិនាស, ការបាត់បង់" មាន៥យ៉ាង៖ ១/ ញាតិព្យសនំ "ការវិនាសនៃបងប្អូនញាតិ " ២/ ភោគព្យសនំ "ខូចខាតនៃទ្រព្យសម្បត្តិ " ៣/ រោគព្យសនំ "ការខូចខាតព្រោះរោគ" ៤/ សីលព្យសនំ "ការវិនាសនៃសីល, ដាច់សីល" ៥/ ទិដ្ឋិព្យសនំ "ការខូចទ្រឹស្ដី, វិនាសទិដ្ឋិគឺវិនាសព្រោះតែទិដ្ឋខុស (បា. អ.) ។