ភព្វ៑

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

ហឹសាយំ ភព្វតិ ភព្វោ "បៀតបៀន" ភូ. ។ ភព្វោ គុ. "គួរ, សមគួរ, ត្រូវ" ។ ភព្វោ "គួរ, សមគួរ" ចាកភូធាតុណ្យបច្ច័យ (សូចិ) ។