ភាស៑
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
វិយត្តិយំ វាចាយំ ភាសតិ "ពោល, និយាយ" ភូ. ។ ភាសា ឥ. "សំដី, ភាសា" ។ ភាសិតំ នបុំ. "ភាសិត, ពាក្យរបស់បណ្ឌិត" គុ. "ពោលហើយ" ។ ភាតា បុំ. "បងប្រុស" ពោលមុន; វិ. បុព្វេ ភាសតីតិ ភាតា ។ ភាតា សព្ទនេះអាចប្រើរហូតដល់ប្អូនក៏បាន ប៉ុន្តែដើម្បីបញ្ជាក់ឲ្យច្បាស់លាស់ត្រូវបន្ថែម ជេដ្ឋ និង កនិដ្ឋ សព្ទថា ជេដ្ឋភាតា "បង" កនិដ្ឋភាតា "ប្អូន"-ស. ។ បរិភាសតិ "ជេរ, ប្រទេច, ពោលសម្លុត, កំហែង, គម្រាម" ។ បរិភាសតិ=តជ្ជតិ ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ទិត្តិយំ ភាសតិ បភាសតិ ឱភាសតិ ឱភាសិត្វា ឱភាសេត្វា "ភ្លឺ, ចាំង, ឆ្លុះ, រុងរឿង" ភូ. ។ ភាសុរោ គុ. "ភ្លឺផ្លេក, ផូរផង់" មានរស្មី វិ. ភាសុ ឯតស្ស អត្ថីតិ ភាសុរោ បភស្សរោ-ស. ។