ភិក្ខ៑

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

យាចនេ ភិក្ខតិ ភិក្ខនំ ភិក្ខកោ "សូម, សូមទាន" ភូ. ។ ភិក្ខុ បុំ. "អ្នកសូម, ស្មូម" សព្ទជាវេវចនៈគឺ ភិក្ខុ យតិ សមណោ មុនិ បព្វជិតោ អនាគារោ តបស្សី តបោធនោ ។ ប៉ុន្តែតាមវោហារសាសនាហៅថា ភិក្ខុ បានលុះតែបានបំពេញឧបសម្បទា-ស. ។ ភិក្ខា ឥ. "អាហារ, ចំណី, គ្រឿងបរិភោគ, ការសូម, ស្មូម" ។ ភិក្ខាចារោ បុំ. "ការត្រេចទៅរកចង្ហាន់, ការនិមន្តបិណ្ឌបាត, ការដើរសូមទាន" ។