ភិទ៑
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
វិទារណេ ភិន្ទតិ ភិន្នោ "បំបែកជាពីរ, ទម្លាយ, បំបាក់បំបែក" រុ. ។ សង្ឃភេទកោ បុំ. "អ្នកបំបែកសង្ឃ" ។ ភេត្តា បុំ. "អ្នកបំបែក" (ភិទ៑+តុ) ។ ភិក្ខុ បុំ. "អ្នកទម្លាយកិលេស" ។ ភិន្ទិស្សតិ ភិជ្ជិស្សតិ "នឹងបំបែក ឬ នឹងទម្លាយ" ភវិ. ។ ភិត្តិ ឥ. ជញ្ជាំង" ។ ភេទោ បុំ. "ការបំបែក, ការញុះញង់, ការបែកធ្លាយ, ការញែកចេញ, សេចក្ដីផ្សេងគ្នា" ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ភិជ្ជនេ ភិជ្ជតិ ភិជ្ជនំ ភេទោ "បែក, ធ្លាយ" ទិ. ។ អា. ភិជ្ជនធម្មំ ភិជ្ជតិ "របស់ដែលត្រូវបែកធ្លាយរមែងបែកធ្លាយទៅ"-ស. ។