ភោគ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
គុណដែលបុគ្គលគប្បីបរិភោគ, កាមគុណដែលបុគ្គលគប្បីបរិភោគ (ភោគៈ, សម្បត្តិ, ភ្នេន, ផ្នត់), ពពារពស់ (ដូច សប្បផណ), ខ្លួនពស់ (ដូច សប្បង្គ), វៀច, កោង, រំពត់ (ដូច កោដិល្ល); វិ. ភុញ្ជិតព្វោតិ>ភោគោ ។ កិ.បរិភោគ, កិ.ប្រើប្រាស់; វិ. ភុញ្ជនំ>ភោគោ ។ -ក្ខន្ធ បុំ. គំនរនៃភោគៈ ។ -តណ្ហា ឥ. សេចក្ដីប្រាថ្នាក្នុងភោគៈ, សេចក្ដីប្រាថ្នាប្រព្រឹត្តទៅក្នុងភោគៈ ។ -សម្បទា ឥ. កិ.ដល់ព្រមដោយភោគៈ, ភោគសម្ប័ទ ។ -ហានី ឥ. សេចក្ដីសាបសូន្យនៃភោគៈ, សេចក្ដីសាបសូន្យចាកភោគៈ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
គុណដែលបុគ្គលគប្បីបរិភោគ, កាមគុណដែលបុគ្គលគប្បីបរិភោគ (ភោគៈ, សម្បត្តិ, ភ្នេន, ផ្នត់); វិ. ភុញ្ជិតព្វោតិ>ភោគោ ។ កិ.បរិភោគ, កិ.ប្រើប្រាស់; វិ. ភុញ្ជនំ>ភោគោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ភុជតីតិ ភោគោ, ភុជ កោដិល្យេ, ណោ. ភុញ្ជិតព្វោតិ ភោគោ, ភុជ បាលនព្យវហរណេសុ, ណោ. ភុជីយតិ កុដិលំ ករីយតីតិ ភោគោ, ភុជ កោដិល្យេ, ណោ.