ភោជន
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
កិ.បរិភោគ, កិ.ប្រើប្រាស់; វិ. ភុញ្ជិយតេតិ>ភោជនំ ។ (ទី) ជាទីបរិភោគ; វិ. ភុញ្ជតិ ឯត្ថាតិ>ភោជនំ ។ (វត្ថុ) ជាគ្រឿងបរិភោគ; វិ. ភុញ្ជតិ ឯតេនាតិ>ភោជនំ ។ (វត្ថុ) គឺបុគ្គលគប្បីបរិភោគ; វិ. ភុញ្ជិតព្វន្តិ>ភោជនំ ។ -កាល បុំ. កាលនៃកិ.បរិភោគ, កាលជាទីបរិភោគ ។ -ដ្ឋាន នបុំ. ទីជាទីបរិភោគនូវភោជន ។ -អត្ថាយ ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់ភោជន ។ -ទាន នបុំ. កិ.ឱ្យនូវភោជន ។ -ទោណបាក គុ. ភោជនមានទោណៈជាប្រមាណដែលបុគ្គលឱ្យឆ្អិនហើយ ។ -បាដិ ឥ. ភាជនៈសម្រាប់ដាក់នូវភោជន, ភាជនៈពេញដោយភោជន ។ -វេលា ឥ. វេលានៃភោជន, នៃកិ.បរិភោគ, ជាទីបរិភោគ, ជាទីបរិភោគនូវភោជន ។ -សទិស គុ. ប្រាកដស្មើដោយភោជន ។ -សាលា ឥ. សាលាជាទីបរិភោគ, រោងជាទីឆាន់ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
កិ.បរិភោគ, កិ.ប្រើប្រាស់; វិ. ភុញ្ជិយតេតិ>ភោជនំ ។ (ទី) ជាទីបរិភោគ; វិ. ភុញ្ជតី ឯត្ថាតិ>ភោជនំ ។ (វត្ថុ) ជាគ្រឿងបរិភោគ; វិ. ភុញ្ជតិ ឯតេនាតិ>ភោជនំ ។ (វត្ថុ) គឺបុគ្គលគប្បីបរិភោគ; វិ. ភុញ្ជិតព្វន្តិ>ភោជនំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
ភុញ្ជិយតិ ភុញ្ជិតព្វំ វា ភោជនំ, ភុជធាតុ, យុ.