មក្ខ៑
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សង្ខាតេ (?) មក្ខតិ "ពោល" ភូ. ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
មក្ខនេ មក្ខេតិ មក្ខយតិ "ជូត, លាប, ធ្វើឲ្យប្រឡាក់, ផ្សើម, រមិលគុណ, បំភ្លេចគុណ, លុបគុណ" ចុ. ។ -មក្ខោ បុំ. "ការលាក់ពុត, ការឥតមេត្តាករុណាដូចឆ្មាលាក់ក្រចក, ការរមិលគុណ, ការបំភ្លេចគុណ" អា. មក្ខប្បហានន្តិ បរេហិ អត្តនោ កតគុណេ មក្ខនលក្ខណស្ស អកតញ្ញុតាសង្ខាតស្ស មក្ខស្ស បហានំ ឥសយោ វណ្ណយន្តិ "ឥសីទ. តែងសរសើរនូវការលះបង់ នូវមក្ខៈពោលគឺ សេចក្ដីមិនដឹងគុណ មានការលុប ឬ បំភ្លេចចោលនូវគុណដែលអ្នកដទៃទ. ធ្វើចំពោះខ្លួន ឈ្មោះថាមក្ខប្បហាន" (មង្គល. ៤/៩៨) ។ -មកិ្ខកា ឥ. "រុយ" ប្រឡាក់ដោយវត្ថុមិនស្អាត ។