មធុរ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
មានរសផ្អែម, មានរសឆ្ងាញ់ (ពីរោះ, ឆ្ងាញ់); វិ. មធុ យស្ស អត្ថីតិ>មធុរោ ។ -កថា ឥ. វាចាជាគ្រឿងពោលដ៏ពីរោះ, វាចាជាគ្រឿងពោលនូវពាក្យពីរោះ ។ -អគ្គ គុ. មានរសឆ្ងាញ់ជាទីបំផុត, មានរសឆ្ងាញ់ដ៏លើសលុប ។ -ធម្មកថា ឥ. ធម្មកថាដ៏ពីរោះ, វាចាជាហេតុសម្ដែងនូវធម៌ពីរោះ ។ -បដិសន្ថារ បុំ. បដិសន្ថារៈដ៏ពីរោះ, ពាក្យប្រាស្រ័យតបដ៏ពីរោះ ។ -បាណិកា អ.ន. ឈ្មោះមធុរបាណិកា, មានដៃមានរសជាតិឆ្ងាញ់, មានបាតដៃឆ្ងាញ់ ។ -ព្យញ្ជនភត្ត គុ. មានម្ហូបនិងបាយមានរសជាតិឆ្ងាញ់ ។ -ភោជន គុ. មានភោជនមានរសឆ្ងាញ់ ។ -វចន នបុំ. ពាក្យដ៏ពីរោះ ។ -សទ្ទ បុំ. សំឡេងដ៏ពីរោះ ។ -ស្សរ បុំ. សំឡេងដ៏ពីរោះ ។ -ហត្ថរស គុ. មានរសនៃដៃដ៏ឆ្ងាញ់ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
មានរសផ្អែម, មានរសឆ្ងាញ់ (ពីរោះ, ឆ្ងាញ់); វិ. មធុ យស្ស អត្ថីតិ>មធុរោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
មធុយតិ សាទិយតីតិ មធុរោ សាធុ, មធុ សាទិយនេ, រោ. អរីហិ មធិយតីតិ មធុរោ, មធ ឧលោលនេ, ឧរោ, សទ្ទនីតិយម្បន មធុរា មាធុរាតិ បាឋា ទិស្សន្តិ. មធុ អស្ស អត្ថិ តស្មិំ វា វិជ្ជតីតិ មធុរោ, មធ្វាទិតោ រោ.