មន្ត៑

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

គុត្តភាសនេ មន្តេតិ មន្តយតិ និមន្តេតិ អាមន្តេតិ "ប្រឹក្សា, ពិគ្រោះ, និយាយស្ងាត់កំបាំង" និយាយក្នុងទីស្ងួនគ្រង, ចុ. ។ ការិត. និមន្តាបេតិ អាមន្តាបេតិ ។ ខសង្កេត: ពួកចុរ. ប្រើការិតបច្ច័យតែពីរគត់គឺ ណាបេ និង ណាបយ ។ និមន្តេតិ និមន្តយតិ "អញ្ជើញ, និមន្ត" អា. និមន្តយិត្ថ រាជានំ "អញ្ជើញព្រះរាជាស្ដេចទៅ"-ស. ។ អាមន្តយតិ "ហៅ" អា. អាមន្តយិត្ថ ទេវិន្ទោ វិស្សកម្មំ មហិទ្ធិកំ "ព្រះឥន្ទទ្រង់ហៅ វិស្សកម្មទេវបុត្រ អ្នកមានឫទ្ធិច្រើន"-ស. ។ មន្តនំ នបុំ. "មន្ត, សេចក្ដីអាថ៌កំបាំង, វេទហើយនិងជាឈ្មោះគម្ពីរវេទរបស់ព្រាហ្មណ៍មានអង្គ៦គឺ សិក្ខា និរុត្តិ កប្បោ ព្យាករណំ ជោតិសត្ថំ ធន្ទោ វិចិតិ ។ មន្តា ឥ. "ប្រាជ្ញា" ។ មន្តី បុំ. "មន្រ្តី" អ្នកមានប្រាជ្ញា ។ មន្តា សព្ទ នេះសូចិថា (មន៑+អន្ត) ។