មរណ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
មរណៈ, កិ.ស្លាប់, សេចក្ដីស្លាប់; វិ. មរីយតេតិ>មរណំ ។ -កាល បុំ. កាលនៃកិ.ស្លាប់, កាលជាទីស្លាប់ ។ -ធម្ម គុ. (វត្ថុ) មានកិ.ស្លាប់ជាធម្មតា; វិ. មរណំ ធម្មោ យស្ស តំ>មរណធម្មំ ។ -អន្ត គុ. មានមរណៈជាទីបំផុត ។ -អន្តិក គុ. មានមរណៈជាទីបំផុត, ប្រព្រឹត្តទៅក្នុងសេចក្ដីទុក្ខមានមរណៈជាទីបំផុត ។ -បណ្ណ នបុំ. សំបុត្រ (ប័ណ្ណ) ជាគ្រឿងស្លាប់, សំបុត្រដែលញ៉ាំងខ្លួនឱ្យស្លាប់ ។ -បរិយោសាន គុ. មានសេចក្ដីស្លាប់ជាទីបំផុត ។ -ប្បត្ត គុ. ដល់ហើយនូវមរណៈ, មានមរណៈដល់ហើយ ។ -ព្យសនំ នបុំ. សេចក្ដីស្លាប់និងសេចក្ដីវិនាស, ទុក្ខជាគ្រឿងញ៉ាំងសុខឱ្យវិនាសគឺកិ.ស្លាប់ ។ -ភយតជ្ជិត គុ. គឺភ័យអំពីមរណៈគម្រាមហើយ ។ -ភយភីត គុ. ខ្លាចហើយអំពីភ័យគឺមរណៈ ។ -ភយ នបុំ. ភ័យគឺមរណៈ, កិ.ខ្លាចអំពីមរណៈ ។ -ភាវ បុំ. មរណភាព, ភាវៈគឺមរណៈ ។ -មច្ចុ បុំ. មច្ចុគឺមរណៈ ។ -មញ្ច បុំ. គ្រែជាទីស្លាប់ ។ -មារ បុំ. មារគឺមរណៈ ។ -មុខ នបុំ. មាត់នៃ... ។ -រហិតកោដ្ឋាស បុំ. ចំណែកដែលប្រាសហើយ (វៀរហើយ) ចាកមរណៈ ។ -សមយ បុំ. សម័យនៃ..., សម័យជិតនឹងស្លាប់ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
មរណៈ, កិ.ស្លាប់, សេចក្តីស្លាប់, កាលជាទីស្លាប់; វិ. មរីយតេតិ>មរណំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
មរិយតេ មរណំ, មរ បាណចាគេ, យុ.