មរណសំខាតសទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរគឺបណ្ឌិតរាប់ព្រមហើយថាមរណៈ, ពោលគឺមរណៈ ។បទានុក្រមធម្មបទគឺបណ្ឌិតរាប់ព្រមហើយថាមរណៈ, ពោលគឹមរណៈ ។