មរ៑

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

បាណចាគេ មរតិ មិយ្យតិ មតោ មរិតុំ មត្តុំ មរិតុយេ "ស្លាប់, ងាប់" លះបង់ជីវិត, ភូ. ។ ការិត. មារេតិ មារាបេតិ មារាបយតិ ។ មត្តុំ អព្យ. "សេចក្ដីស្លាប់, ដើម្បីស្លាប់" អា. យោមត្តុមិច្ឆេ "អ្នកណាគប្បីចង់ស្លាប់"-ស. ។ មរិតុយ្យេ អព្យ. "ដើម្បីស្លាប់" អា. មរិតុ យេវ បព្វជិតុំ " (ទៅ) ដើម្បីស្លាប់ ឬ ដើម្បីបួស" (មរ៑+តុយេ) ។ មច្ចោ បុំ. "សត្វ, សត្វលោក" ត្រូវតែស្លាប់ វិ. មរិតព្វសភាវតាយ មច្ចោតិ លទ្ធនាមោ សត្តោ (មរ៑+ត្យ)-ស. ។ មរុ បុំ. "ទេវតា" សូម្បីមានអាយុវែងក៏ដោយ នៅតែត្រូវស្លាប់ដែរ វិ. ទីឃាយុកោបិ សមានោ មរណសីលោតិ មរុ =ទេវោ-ស. ។ អត្តា មរតិ រូបកាយេន សហេវាតិ វា មរុ (មរ៑+ឧ) "ភ្នំ" (សូចិ) ។ មរណំ នបុំ. "សេចក្ដីស្លាប់" ។ សព្ទជាវេវចនៈគឺ មរណំ មច្ចុអន្តកោ ហិន្ទំ កាលោ និក្ខេបោ ចុតិ-ស. ។ មារោ បុំ. "មារ" =កាមទេព វិ. សត្តានំ កុសលំ មារេតីតិ មារោ =កាមទេវោ "សម្លាប់នូវសេចក្ដីល្អរបស់សត្វ" ។ សព្ទជាវេវចនៈគឺ មារោ នមុចិ កណ្ហោ វសវត្តិ បជាបតិ បមត្តពន្ធុ មទនោ បាបិមា ទព្វកោ កន្ទប្បកោ រតិបតិ កាមោ កុសុមា អាយុធោ-ស. ។