មហា
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ធំ, ច្រើន, ខ្លាំង, ប្រសើរ ។ -អកាលមេឃ បុំ. មេឃដែលតាំងឡើងក្នុងសម័យមិនមែនជាកាលដ៏ធំ, មេឃដែលធ្លាក់ចុះក្នុងសម័យមិនមែនជាកាលដ៏ធំ, អកាលមេឃដ៏ធំ ។ -អប្ផោឋិក នបុំ. កិ.ទះដ៏ធំ, កិ.ទះដៃខ្លាំង, កិ.ទះខ្លាំង ។ -អរញ្ញ នបុំ. ព្រៃធំ ។ -ឧបដ្ឋានទីជាទីបម្រើធំ ។ -កច្ឆុផល នបុំ. ផ្លែនៃខ្ញែធំ ។ -កុសីត គុ. អ្នកលិចចុះក្នុងអំពើគឺបណ្ឌិតគប្បីខ្ពើមដ៏ធំ, កិ.អ្នកខ្ជិលច្រអូសធំ ។ -កោលាហល នបុំ. កោលាហលធំ, កិ.ជ្រួលជ្រើមខ្លាំង ។ -គោធា ឥ. ទន្សងធំ ។ -ឃដ បុំ. ក្អមធំ ។ -ចង្កម នបុំ. ទីជាទីចង្រ្កមធំ ។ -ជនកាយ បុំ. ពួកនៃមហាជន ។ -ជម្ពុក្ខន្ធ បុំ. ដើមនៃព្រីងធំ ។ -ជម្ពូបេសិ ឥ. សាច់នៃព្រីងធំ, ចំណិតនៃព្រីងធំ ។ -ជម្ពូរុក្ខ បុំ. ដើមនៃព្រីងធំ, ជម្ពូព្រឹក្សដ៏ធំ ។ -ជានិក គុ. អ្នកមានសេចក្ដីសាបសូន្យធំ ។ -ជាលា ឥ. អណ្ដាតភ្លើងដ៏ធំ ។ -តល គុ. មានផ្ទៃដ៏ធំ, មានផ្ទៃដ៏ទូលាយ ។ -តាលក្ខន្ធបរិមាណ គុ. មានដើមត្នោតធំជាបរិមាណ ។ -តុណ្ឌិល អ.ន. ជ្រូកឈ្មោះមហាតុណ្ឌិលៈ ។ -ទានបតិ គុ. ជាម្ចាស់នៃទានធំ ។ -ទុគ្គត គុ. អ្នកដល់ហើយនូវសេចក្ដីលំបាកធំ, មហាទុគ៌ត ។ -ទេវសន្និបាត បុំ. កិ.ប្រជុំនៃទេវតាធំ ។ -ធនវាណិជ បុំ. ពាណិជអ្នកមានទ្រព្យច្រើន ។ -ធម្មស្សវន នបុំ. កិ.ស្តាប់នូវធម៌ដ៏ធំ, ទីជាទីស្ដាប់នូវធម៌ដ៏ធំ; វិ. សុយ្យតេតិ>សវនំ, ធម្មស្ស សវនំ>ធម្មស្សវនំ ។ -នទី ឥ. ស្ទឹងធំ, ទន្លេធំ, មេទឹកធំ ។ -នទីឱឃ បុំ. អន្លង់នៃមេទឹកដ៏ធំ, ជំនន់នៃមេទឹកដ៏ធំ ។ -នស បុំ. រោងគ្រួធំ, រោងមានវត្ថុគឺបុគ្គលគប្បីស៊ីច្រើន; វិ. មហន្តានិ ពហូនិ អសិតព្វានិ ភវន្តិ ឯត្ថាតិ>មហានសំ ។ -នសាភិមុខ គុ. មានមុខឆ្ពោះទៅកាន់រោងគ្រួធំ ។ -នាគ បុំ. នាគធំ, ដំរីធំ ។ -នាទ កិ.វិ. បន្លឺខ្លាំង ។ -បដ បុំ. ឬ ន បុំ. ផ្ទាំងសំពត់ធំ, សំពត់ផ្ទាំងធំ ។ -បឋវីឧទ្រិយនសទ្ទ បុំ. សំឡេងនៃកិ.ស្រុតនៃផែនដីធំ, សំឡេងជាទីស្រុតចុះនៃផែនដីធំ ។ -បណ្ណាការ បុំ. បណ្ណាការដ៏ធំ, ដ៏ច្រើន, គ្រឿងបណ្ណាការដ៏ធំ ។ -បតាបរាជភូត គុ. ជាព្រះរាជាឈ្មោះមហាបតាបៈ, ឈ្មោះមហាបតាបៈកើតហើយ, កើតហើយជាព្រះ... ។ -បថ បុំ. ផ្លូវធំ ។ -បទុម នបុំ. ផ្កាឈូកធំ ។ -បធាន នបុំ. សេចក្ដីព្យាយាមដ៏ធំ, សេចក្ដីព្យាយាមជាទីតាំងទុកដ៏ធំ (បធាន<ប+ធា+យុ = ព្យាយាមជាគ្រឿងតម្កល់ទុក; វិ. បទហតិ ឯតេនាតិ>បធានំ) ។ -បរាធិក គុ. អ្នកមានកំហុសដ៏ធំ, អ្នកមានទោសខុសដ៏ធំ, អ្នកប្រកបដោយកំហុសដ៏ធំ ។ -បរិច្ចាគ បុំ. ការបរិច្ចាគដ៏ធំ ។ -បវារណា ឥ. បវារណាធំ, តិថីជាទីញ៉ាំងសង្ឃឱ្យប្រាថ្នាទួទៅដ៏ធំ ។ -បវារណាទិវស បុំ. ថ្ងៃជាទីធ្វើនូវមហាបវារណា, ថ្ងៃគឺតិថីជាទីញ៉ាំងសង្ឃឱ្យប្រាថ្នាធំ ។ -បំសុកូលិក គុ. អ្នកមានកិ.ទ្រទ្រង់នូវសំពត់បង្សុកូលជាវត្តដ៏ធំ ។ -បាដិ ឥ. ភាជនៈធំ ។ -បាដិហារិយករណដ្ឋាន នបុំ. ទីជាទីធ្វើនូវបាដិហារ្យធំ ។ -បាសាណ បុំ. ថ្មធំ ។ -បិតា បុំ. ជាបិតាធំ ។ -បុញ្ញ គុ. អ្នកមានបុណ្យធំ; វិ. មហន្តំ បុញ្ញំ យស្ស សោ>មហាបុញ្ញោ ។ -បូវ បុំ. នំធំ ។ ភក្ខ គុ. មានភក្សាហារច្រើន, មានចំណីច្រើន ។ -ភយភីត គុ. ខ្លាចហើយអំពីភ័យដ៏ធំ, ខ្លាចហើយព្រោះភ័យដ៏ធំ ។ -ភារសហ គុ. អ្នកអត់ធន់នូវភារៈដ៏ធំ, អ្នកអត់ទ្រាំនូវភារៈដ៏ធំ ។ -ភិក្ខុសង្ឃបរិវារ គុ. មានពួកនៃភិក្ខុច្រើនជាបរិវារ; វិ. ភិក្ខូនំ សង្ឃោ>ភិក្ខុសង្ឃោ, មហន្តោ ភិក្ខុសង្ឃោ>មហាភិក្ខុសង្ឃោ ។ មហាភិក្ខុសង្ឃោ បរិវារោ យស្ស សោ>មហាភិក្ខុសង្ឃបរិវារោ ។ -ភិក្ខុសង្ឃបរិវុត គុ. គឺពួកនៃភិក្ខុច្រើនចោមរោមហើយ, គឺភិក្ខុសង្ឃច្រើនចោមរោមហើយ ។ -ភិនិក្ខមន នបុំ. កិ.ចេញទៅដើម្បីគុណដ៏ធំក្រៃលែង, កិ.ចេញទៅចំពោះដើម្បីគុណដ៏ធំ, កាលជាទីចេញទៅដើម្បីគុណដ៏ក្រៃលែង, មហាភិនិស្រ្កមន៍ (ការចេញបួស) ។ -ភោគកុល នបុំ. ត្រកូលនៃជនអ្នកមានភោគៈច្រើន ។ -ភោគក្ខន្ធ បុំ. គំនរនៃភោគៈដ៏ធំ, ដ៏ច្រើន ។ -មច្ឆរី បុំ. អ្នកមានសេចក្ដិកំណាញ់ធំ, ខ្លាំង ។ -មេឃតជ្ជិតសទិស គុ. ប្រាកដស្មើដោយសំឡេងដែលមហាមេឃគ្រហឹមហើយ, គម្រាមហើយ ។ -មោហតមោនទ្ធ គុ. គឺងងឹតគឺមោហៈដ៏ធំគ្របសង្កត់ហើយ ។ -រាជទត្តិយ គុ. ជារបស់គឺមហារាជប្រទានហើយ, ឱ្យហើយ ។ -លតាបសាធន នបុំ. វត្ថុជាគ្រឿងប្រដាប់ឈ្មោះមហាលតា, គ្រឿងប្រដាប់ឈ្មោះមហាលតាបសាធនៈ ។ -វនគោសិង្គសាលវនាទីនិ គុ. មានព្រៃឈ្មោះមហាវ័ននិងព្រៃឈ្មោះគោសិង្គសាលវ័នជាដើម ។ -វនសណ្ឌ បុំ. ដងនៃព្រៃធំ ។ -វរាហ បុំ. ជ្រូកធំ, ជ្រូកស្រុកធំ, (ដំរីធំ) ។ -វាតបាន បង្អួចធំ, ទីជាទីផឹកនូវខ្យល់ធំ ។ -វាលុករាសិ បុំ. គំនរនៃខ្សាច់ដ៏ធំ ។ -វិភវ បុំ. ភោគៈគឺបុគ្គលគប្បីសោយធំ, សម្បត្តិច្រើន ។ -វិរវ កិ.វិ. ស្រែកខ្លាំង ។ -វិសាលមាឡក បុំ. រោងដ៏ទូលាយធំ ឬ រោងធំទូលាយ ។ -វីចិ ឥ. រលកធំ ។ -វេណុគុម្ព បុំ. គុម្ពនៃឫស្សីធំ ។ -វេយ្យាករណ នបុំ. កិ.ធ្វើឱ្យជាក់ច្បាស់ដ៏ធំ, អ្នកទ្រទ្រង់នូវវេយ្យាករណ៍ធំ, អ្នករៀននូវ... ។ -សកដ នបុំ. រទេះធំ ។ -សកុណសង្ឃ បុំ. ហ្វូងនៃសត្វស្លាបធំ ។ -សក្ការសម្មាន នបុំ. សក្ការៈនិងសេចក្ដីរាប់អានដ៏ធំ ។ -សាវកបរិវុត គុ. គឺសាវ័កធំចោមរោមហើយ, គឺសាវ័កច្រើនហែហមហើយ ។ -សេន គុ. អ្នកមានសេនាធំ ។ -ហសិយ នបុំ. កិ.សើចខ្លាំង ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ធំ, ច្រើន, ខ្លាំង, ប្រសើរ ។