មិត្ត
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
បុគ្គលអ្នកចងនូវជនដទៃចំពោះខ្លួន ឬ អ្នករាប់អានគឺស្រឡាញ់នូវជនដទៃ, អ្នករាប់អានគ្នា (មិត្រ); វិ. មិទតិ ពន្ធតិ អត្តនិ បរន្តិ>មិត្តោ; មេជតិ បរំ សិនេហតីតិ វា>មិត្តោ ។ -កុដុម្ពិក បុំ. កុដុម្ពីឈ្មោះមិត្តៈ ។ -ធម្មគុណ បុំ. គុណគឺធម៌របស់មិត្រ ។ -ទុព្ភិចោរ បុំ. ចោរអ្នកប្រទូស្តចំពោះមិត្រ ។
បទានុក្រមធម្មបទ
បុគ្គលអ្នកចងនូវជនដទៃចំពោះខ្លួន ឬអ្នករាប់អានគឺស្រឡាញ់នូវជនដទៃ, អ្នករាប់អានគ្នា (មិត្រ); វិ. មិទតិ ពន្ធតិ អត្តនិ បរន្តិ>មិត្តោ ។ មេជតិ បរំ សិនេហតីតិ វា>មិត្តោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
មិទតិ សិនេហតិ មិជ្ជតីតិ វា មិត្តោ សុហទយោ, មិទ សិនេហេ, តោ, តក៑ វា, មិនោតិ អន្តោ បក្ខិបតីតិ មិត្តោ, សព្វគុយ្ហេសុ មីយតិ បក្ខិបីយតីតិ វា មិត្តោ, មិ បក្ខេបេ, តោ, ទ្វិត្តំ. មិទតិ អត្តនិ បរំ ពន្ធតីតិ មិត្តោ, មិទ ពន្ធនេ, តោ, ទ្វិត្តំ, ទស្ស តោ. មិជ្ជតីតិ មិត្តំ មិត្រំ, មិទ សិនេហនេ, ឆទាទីហិ តត្រណ៑ ឥតិ សុត្តេន តត្រណ្បច្ចយា.