យុ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
មិស្សនគតីសុ យោតិ យវតិ អាយវតិ "លាយឡំ, ច្របូកច្របល់, ផ្សំចូលគ្នា, លាយចម្រុះគ្នា, ទៅ, ដល់, ប្រព្រឹត្តទៅ" ភូ. ។ អាយុ នបុំ. "អាយុ" គ្រឿងលាយចម្រុះគ្នារបស់សត្វ ឬ ប្រព្រឹត្តទៅនៃសត្វ វិ. អាយវន្តិ មិស្សីភវន្តិ សត្តា ឯតេនាតិ អាយុ ។ ល ។ សព្ទជាវេវចនៈគឺ ជីវិតំ អាយុ បាណោ ។ ប៉ុន្តែក្នុងអភិធម្ម លោករាប់ "ឋិតិ យបនា យាបនា ជីវិតន្រ្ទិយំ" ថែមទៀត-ស. ។ យោនិ ឥ. មានន័យ៣យ៉ាង៖ ១/ ប្រាជ្ញា វិ. យវតិ មិសីភ្រវតិ ញេយ្យេសូតិ យោនិ (យុ+និ សូចិ) ។ ២/ ចំណែកនៃខន្ធ, កំណើត៤មានអណ្ឌជៈជាដើម; យោនីមគ្គនៃស្រ្តី ឬ បស្សាវមគ្គនៃស្រ្តី អា. ចតស្សោ នាគយោនិយោ ចតស្សោ សុបណ្ណយោ និយោ, ន ចាហំ ព្រាហ្មណំ ព្រូមិ យោនិជំ បេត្តិសម្ភវំ ។ ៣/ ហេតុការណ៍ វិ. យវតិ បវត្តតិ ផលំ ឯតេនាតិ យោនិ =ការណំ ។ អា. យោនិ ហេសា ភូមិផលស្ស អធិគមាយ (សូចិ) ។ យុវា បុំ. "កម្ល៉ោះ, ក្មេងជំទង់" (យុ+អ) ។ យុវតី ឥ. "ស្រីក្រមុំ, ស្រីជំទង់, ស្រីក្មេង" (យុ+តិ, ឦ សូចិ) ។ /យោព្វញ្ញំ យោព្វនំ នបុំ. "សេចក្ដីក្មេង, ភាពនៅក្មេង, ភាពនៅកម្លោះ ឬ ចំទង់" វិ. យុវស្ស ភាវោ យោព្វ នំ, យោព្វនំ ឯវ យោព្វញ្ញំ (សូចិ) ។ ម្យ៉ាងទៀត (យុ+យុ>យោព្វន ផ្លាស់ ឧ ជា ឧវ) ។ នៅមានសព្ទ២ទៀតគឺ កនិដ្ឋោ កនិយោ គុ. "ប្អូនប្រុស, ប្អូនស្រី" ក្មេងជាង, តូចជាង, តូចចំទើ, ដោយផ្លាស់មកពី យុវ ឬ អប្ប, ផ្សំនិង ឥដ្ឋ ឬ ឥយ បច្ច័យ ដោយមេសូត្រថា យុវា កនញ្ច ។ អប្បស្ស កនញ្ច និមិត្ត ឥយ ឥដ្ឋ បច្ច័យ, ផ្លាស់ យុវ ជា កន៑, ផ្លាស់ អប្ប ជា កន៑ ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ជិតុច្ឆាយំ យាវេតិ យាវយតិ "ខ្ពើម, គួរឲ្យខ្ពើម" ចុ. ។ យវោ បុំ. "ធញ្ញជាតិម្យ៉ាងបូរាណថាស្រូវដំណើប" ។