រស៑
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សទ្ទេ រសតិ "ចេញសូរ, ចេញសំឡេង" ភូ. ។ អា. វីណា សព្វា រសន្តុ តា "ពិណទ. ទាំងអស់នោះចូរបន្លឺឡើង"-ស. ។ រសិតំ នបុំ. "ផ្គរលាន់" ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
សិនេហនអស្សាទនេសុ រសតិ, រសេតិ រសយតិ "ស្នេហា, ស្រឡាញ់, ស្រស់បស់, ត្រេកអរ, រីករាយ" ភូ. ចុ. ។ រសោ បុំ. "សេចក្ដីស្នេហា, សេចក្ដីស្រឡាញ់" ។ អា. អរសរូបោ សមណោ គោតមោ "ព្រះសមណៈគោតមមានប្រក្រតីមិនគួរស្នេហា ឬ មានរូបសស់កក្រោះ" ។ រសោ បុំ. "រស, រសជាតិ, គុណភាពនៃរសជាតិ, ទឹកអំពៅ, ទឹកដមនៃផ្លែឈើ, ចម្ងាញ់, អាយតនៈផ្នែកមួយជាវិស័យនៃជិវ្ហាវិញ្ញាណ, អាចារៈ, មារយាទ, វីរិយៈ, លំអង, កិច្ច, នាទី, សម្បត្តិ, ទឹកស៊ីរូទឹកដោះ, ថ្នាំពុល, សម្ល, ជ័រ, សេចក្ដីស្នេហា, ចំណង់, សេចក្ដីសាបសូន្យ, សេចក្ដីវិនាស" (បា. អ.) ។ នៅមានន័យផ្សេងទៀត រសោ បុំ. "រស, បារទ, រស ឬ សម្រស់របស់នាដ្យកម្ម. ធាតុដែលជ្រួតជ្រាបទៅកាន់សរីរៈទាំងមូល... ។ រសកោ បុំ. អ្នកគ្រួ, អ្នកចំអិនម្ហូបអាហារ" (រស+ករ៑+ក្វិ) ។ រសគ្គោ បុំ. "កាក, សំណល់" ។ រសគ្គសា ឥ. "សរសៃ" ។ រសហរណី ឥ. "សរសៃ" សម្រាប់នាំរសជាតិ ។ រសនា ឥ. "អណ្ដាត, សេចក្ដីត្រេកអរ, សំឡេង, ខ្សែក្រវាត់" ។ រសាលោ បុំ. "អំពៅ" ។ រស្មិ ឥ. "ពន្លឺ, រស្មី, ខ្សែ" (រស៑+មិ) ។ រស្សោ បុំ. "មនុស្សតឿ, គុ. ទាប, ខ្លី (រស៑+ស) (សូចិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ហានិយំ រសតិ រសោ រសនំ "វិនាស, សាបសូន្យ" ភូ. ។ អា. យាវ ព្យាតិ និម្មិលតិ តត្រាបិ រសតិព្វយោ ។ រសតិព្វយោតិ សោ សោ វយោ រសតិ បរិហាយតិ នវឌ្ឍតីតិ អត្ថោ-ស. ។