រាជ៑

សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ

ទិត្តិយំ រាជតិ វិរាជតិ "រុងរឿង, រុងរោចន៍, ភ្លឺ, ភ្លឺចិញ្ចែង" ភូ. ។ ទីនេះសទ្ទនីតិបានសំដែងគាថា ក្រៅប្រធាន ដើម្បីគ្រឿងប្រដាប់សតិបញ្ញានៃអ្នករៀន បាលីថា មហារាជ មហារាជ មហារាជ មមេវហិ នេតស្ស ឥតិ វត្វាន ទ្វេ ជនា កលហំ ករុំ ។ ហ្មពស់ទាំង២នាក់ឈ្លោះគ្នានិយាយថា "ពស់របស់យើងបានរុងរឿងហើយពស់របស់យើងបានរុងរឿងហើយពស់របស់យើងនុះមិនបានរុងរឿងទេ" ។ កាត់បទ មេ+អហិ>មហិ "ពស់របស់យើង" ដូចពាក្យថា បុត្តា+មេ+អត្តិ>បុត្តាមត្តិ "កូនរបស់យើងមាន "មហិ+អរាជ>មហារាជ" ពស់របស់យើងបានរុងរឿងហើយ" ។ អរាជ=អរាជិ=វិរោចិ ដូចពាក្យថា យោបិ+អយំ>យោបាយំ, និងពាក្យថា អករ ក្នុងប្រយោគថា អតិករមរាចរិយ<អតិករំ+អករ+អាចរិយ ។ រួបអត្ថថា មហារាជ មេ អហិ អរាជ, មម ឯវ អហិ អរាជ ន ឯតស្ស ឥតិ វត្វាន ទ្វេ អហិតុណ្ឌិកា កលហំ ករឹសុ-ស. ។ រាជា បុំ. "ព្រះរាជា" រុងរឿងដោយអំណាចតេជៈដ៏ខ្លាំងពូកែ ឬថាញ៉ាំងជនឲ្យត្រេកអររីករាយសប្បាយ ចំពោះព្រះអង្គដោយសង្គហវត្ថុ៤យ៉ាងគឺ ទានៈ១ បិយវចនៈ១ អត្ថចរិយា១ សមានត្តតា១ (សូចិ) ។ រាជិ ឥ. "ផ្លូវក្នុងព្រៃ, ជួរព្រៃ, ស្នាមប្រេះឆា" ។