រុក្ខ៑
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
វរណេ រុក្ខតិ រុក្ខោ "សង្រួម, ការពារ" ភូ. ។ រុក្ខោ បុំ. "ឈើ" (មើល រុហ៑) ។ សព្ទជាវេវចនៈគឺ រុក្ខោ មហីរុហោ វង្កោ បាទបោ ជគ្គតីរុហោ អគ្គោ នគោ កុជោ សាខី សាលោ វិដបី តរុ ទុមោ ផលី ផលវា គច្ឆោ ខុទ្ទបាទបោ ។ សាលោ បុំ. មានន័យ៣យ៉ាង៖ ១/ ដើមរាំងភ្នំ (សាលព្រឹក្ស) បាលីថា សេយ្យថាបិ ភិក្ខុវេ... មហន្តំ សាលវនំ ។ ២/ ឈើជាចម្បង, ជាធំ បាលីថា ...ឧជុវំសា មហាសាលា នីលោភាសា មនោមោ ។ ៣/ ឈើទូទៅ បាលីថា អថខោ តំ ភិក្ខវេ... សាលមូលេ និបតេយ្យ-ស. ។ រុក្ខាទនី ឥ. "ដើមបញ្ញើក្អែក" ដុះនៅដើមឈើស៊ីឈើនោះវិញ (រុក្ខ+អទ្ទ៑+យុ សូចិ) ។
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ផារុស្សេ រុក្ខេតិ រុក្ខយតិ "គំរោះគំរើយ, ទ្រគោះ, ច្រឡោះបោះ, មិនរាបសា, ច្រងេងច្រងាង" ចុ. ។ រុក្ខកេសោ គុ. "មានសក់កន្រ្ទើង, មានសក់ត្របាំងបះ" ។ អតិរុក្ខវាចោ គុ. "មានសំដីគំរោះគំរើយពេក, មានវាចាគ្រគោះបោះបោក, មានសំដីច្រឡោះបោះ" ។ អា. សមណោ អយំ បាបោ អតិរុក្ខវាចោ "សមណៈគំរក់នេះ មានវាចារទ្រគោះបោកបោះ" (សូចិ) ។