រូប
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ធម្មជាតតែងវិនាស (រូប); វិ. រុប្បតីតិ>រូបំ ។ -ក្ខន្ធ បុំ. កងនៃរូប, គំនរនៃរូប ។ -គត គុ. ដល់ហើយនូវរូប ។ -គរុក គុ. អ្នកធ្ងន់ក្នុងរូប ។ -តណ្ហា ឥ. តណ្ហាអាស្រ័យនូវរូប ។ -ប្បមាណិក គុ. អ្នកមានប្រមាណក្នុងរូប... ។ -មទនិម្មទន នបុំ. កិ.ញាំញីនូវសេចក្ដីស្រវឹងក្នុងរូប ។ -មទមត្តភាវ បុំ. ភាវៈនៃ...ជាអ្នកស្រវឹងហើយដោយសេចក្ដីស្រវឹងក្នុងរូប ។ -សម្បត្តិ ឥ. សម្បត្តិនៃរូប, កិ.ដល់ព្រមដោយរូប ។ -សម្បុណ្ណ គុ. សម្បូណ៌ដោយរូប, ពេញព្រមដោយរូប ។ -សិរី ឥ. សិរីនៃរូប ។ -សោភគ្គប្បត្ត គុ. ដល់ហើយនូវភាវៈនៃ...ជាស្រីមានចំណែកល្អដោយរូប, ដល់ហើយនូវលំអនៃរូបដ៏លើស, ដ៏ប្រសើរ ។ រូបក្ខន្ធ, រូបភព, និមិត្ត (ហេតុ), សម្បុរ, បច្ច័យ, សភាវ, សទ្ទ, សណ្ឋាន, រូបជ្ឈាន, កាយ (ដូច វបុ) ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ធម្មជាតតែងវិនាស (រូប); វិ. រុប្បតីតិ>រូបំ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
រូបេតិ អត្តនោ សភាវំ បកាសេតីតិ រូបំ, រូប បកាសនេ, អ. រុប្បតិ វិការំ អាបជ្ជតីតិ រូបំ ភូតភូតិកំ, រុប រុប្បនេ, អ, សិប្បាទយោតិ បក៑ វា, បលោបោ, ទីឃោ. សីតុណ្ហាទិវរោធិបច្ចយេហិ រុប្បតិ កុប្បតិ បីឡិយតីតិ រូបំ, រុប រុប្បនេ, អ, ទីឃោ. រុប្បតិ វិការំ អាបាទិយតីតិ រូបំ, រូបធាតុ, អបច្ចយោ. រូបយតិ វណ្ណវិការមាបជ្ជមានំ ហទយង្គតភាវំ បកាសយតីតិ រូបំ, រូប រូបករណេ, អ.