លាភ
សទ្ទានុក្រមបាលីខ្មែរ
ទេយ្យធម៌ដែលបុគ្គលតែងបាន (លាភ); វិ. លព្ភតីតិ>លាភោ ។ កិ.បាន; វិ. លភនំ>លាភោ ។ -អគ្គប្បត្ត គុ. ដល់ហើយនូវលាភដ៏លើស, មានលាភដ៏លើសដល់ហើយ, ដល់ហើយនូវភាវៈជាអ្នកលើសដោយលាភ ។ -អគ្គយសគ្គប្បត្តដល់ហើយនូវលាភដ៏លើសនិងយសដ៏លើស, មានលាភដ៏លើសនិងយសដ៏លើសដល់ហើយ, ដល់ហើយនូវភាវៈជាអ្នកលើសដោយលាភនិងភាវៈជាអ្នកលើសដោយយស ។ -តណ្ហា ឥ. សេចក្ដីប្រាថ្នាក្នុងលាភ, តណ្ហាអាស្រ័យនូវលាភ ។ -សក្ការ បុំ. លាភនិងសក្ការៈ (សក្ការ<ស+ករ+ណ = បច្ច័យដែលបុគ្គលធ្វើដោយប្រពៃ; វិ. សុដ្ឋុ ករិយតីតិ>សក្ការោ) ។ -សក្ការាទិសុខ នបុំ. សុខដែលកើតអំពីវត្ថុមានលាភនិងសក្ការៈជាដើម ។ -សក្ការាភិភូត គុ. គឺលាភនិងសក្ការៈគ្របសង្កត់ហើយ ។ -សក្ការនិស្សិត គុ. អាស្រ័យហើយនូវ... ។ -សក្ការហត្ថ គុ. មានលាភនិងសក្ការៈក្នុងដៃ; វិ. លាភសក្ការោ ហត្ថេសុ យេសំ តេ>លាភសក្ការហត្ថា ។
បទានុក្រមធម្មបទ
ទេយ្យធម៌ដែលបុគ្គលតែងបាន (លាភ); វិ. លព្ភតីតិ>លាភោ ។ កិ.បាន; វិ. លភនំ>លាភោ ។
ចូឡធាតុបច្ចយជោតិកា
លព្ភតីតិ លាភោ, លភ លភនេ, ណោ, នវំ បន ភិក្ខុនា ចីវរលាភេនាតិ ឯត្ថ អលភីតិ លភោ, លភោ ឯវ លាភោតិ សមន្ត- បាសាទីកាយំ នាម វិនយដ្ឋកថាយំ វុត្តំ.